Nga suksesi në Cambridge drejt kontributit për vendlindjen
Kur një vajzë nga Hasi arrin të trokasë në portat e Universitetit të Kembrixhit, historia e saj nuk është vetëm një arritje personale, por një frymëzim për çdo të ri shqiptar që ëndërron të madhe. Elena Daçi, me përkushtimin dhe pasionin e saj për letërsinë, ka dëshmuar se prejardhja nuk përcakton kufijtë e suksesit, por se puna dhe vullneti janë ata që hapin dyert e botës. “Diaspora Hasjane” me krenari sjell rrugëtimin e saj!
Fëmijëria dhe fillesat: Pasioni për leximin
Historia e Elenës fillon aty ku fillojnë shumë ëndrra të mëdha: me një libër në dorë.
“Që nga fëmijëria kam pasur pasion për leximin dhe letërsinë. Rrugëtimi im filloi pikërisht këtu, sepse gjithmonë kam pasur rezultate të shkëlqyera në letërsi. Për ata që e dëgjojnë historinë time për herë të parë, do të thosha se leximi është vendi ku fillon akademia dhe të mësuarit. I inkurajoj të lexojnë çfarëdo lloj librash që u zgjojnë interesin.”
Kjo dashuri për fjalën e shkruar do të ishte shtylla kryesore e një udhëtimi që do ta çonte atë shumë përtej kufijve të vendlindjes.
Vendimi për të aplikuar në Cambridge
Shpesh, për të ecur përpara, mjafton një zë që të thotë “ti mundesh”. Për Elenën, ky zë ishte i nënës së saj.
“Përpara se të vendosja të aplikoja në Cambridge, nuk e kisha menduar fare këtë mundësi, sepse e konsideroja veten jo aq të aftë për të studiuar në një institucion të tillë. Por mami më shtyu të aplikoja, sepse besonte në zgjuarsinë time dhe në aftësitë e mia për të punuar fort.”
Ky besim i pakushtëzuar do të rezultonte vendimtar, duke e shtyrë atë të synonte një nga universitetet më të vjetra dhe më prestigjioze në botë.
Procesi i pranimit: Sfidat që ndërtojnë karakterin
Rruga drejt Kembrixhit nuk është aspak e lehtë dhe Elena e përshkruan me sinqeritet sfidat që hasi.
“Procesi i pranimit ishte sfidues në shumë faza të ndryshme. Për shembull, duhej të kisha notat AAA që të mund të aplikoja. Më pas, intervista ishte edhe më sfiduese, sepse intervistuesi më testoi në fusha të ndryshme, si përkthimi i gjuhëve të huaja, analiza e teksteve të palexuara dhe letërsia, ndër të tjera.”*
Por sfida më e madhe do të vinte gjatë vetë studimeve:
“Një nga sfidat më të mëdha gjatë studimeve ishte përkthimi i teksteve në latinisht dhe greqishten e vjetër, sepse nuk i kisha studiuar kurrë më parë. Kisha vetëm dy vite kohë për t’i mësuar këto dy gjuhë, paralelisht me shkrimin e eseve çdo javë. Për këtë arsye iu përkushtova studimit më shumë se kurrë më parë.”
Vullneti i saj i palëkundur dhe aftësia për t’u përballur me të panjohurën do të bëheshin forca të dallueshme që do të vlerësoheshin nga profesorët e saj.
Jeta në Kembrixh: Akademia, balanca dhe zbulimi i vetes
Të studiosh në një mjedis akademik elitar nuk është vetëm një provë intelektuale, por edhe një udhëtim i thellë personal.
“Studimi në Cambridge më ka mësuar të balancoj studimet me jetën personale. Kam kuptuar se, edhe pse duhet të studiosh shumë, është po aq e rëndësishme të pushosh dhe të flesh të paktën tetë orë.”
Por më tej, ky institucion i dha asaj diçka që nuk mund të matej me nota:
“Kjo përvojë më ka dëshmuar se jam e aftë të mësoj gjëra të reja dhe se, me përkushtim dhe vendosmëri, mund të zotëroj çdo fushë studimi. Këtë besim ma forcoi edhe profesori dhe intervistuesi im, i cili më tregoi më vonë se më kishte përzgjedhur sepse kisha treguar vendosmëri dhe një vullnet të jashtëzakonshëm për t’iu përkushtuar çdo gjëje që ndërmerrja.”
Rrënjët: Hasi dhe familja si shtyllat e suksesit
Edhe në majat akademike, Elena mban fort lidhjen me vendlindjen dhe vlerat që e formësuan.
“Familja dhe vendlindja ime kanë pasur një ndikim shumë të madh në jetën time personale dhe akademike, sepse më kanë dhënë vlerat dhe aftësitë e duhura për të arritur sukses. Familja më ka rritur me etikën e punës, me disiplinë dhe me vetëbesim. Pa këtë etikë pune dhe këtë vetëbesim, nuk do ta kisha përfunduar dot shkollën në Cambridge.”
Hasi nuk është thjesht një vend në hartë për të, por një pjesë themelore e identitetit të saj.
Krenaria për përkatësinë: Përfaqësimi i Shqipërisë dhe Hasit në Cambridge
Elena nuk ka qëndruar thjesht si studente, por ka marrë rolin e ambasadore së kulturës dhe vlerave shqiptare në këtë mjedis ndërkombëtar.
“Sigurisht. Jam ndjerë krenare që kam përfaqësuar Shqipërinë gjatë gjithë kohës sime si studente. Veçanërisht u ndjeva krenare kur u bëra presidente e Shoqatës së Shqiptarëve në University of Cambridge. Në këtë rol përfaqësova Shqipërinë në Cambridge dhe bashkova studentët shqiptarë.”
Por krenaria e saj shtrihej edhe më tej, duke përfaqësuar edhe zonën nga vjen:
“Përfaqësova jo vetëm Shqipërinë, por edhe Hasin, duke u treguar të gjithëve se hasjanët janë të zgjuar dhe punëtorë.”
Një nga arritjet më të veçanta të saj akademike lidhet pikërisht me trashëgiminë letrare shqiptare:
“Kam shkruar një disertacion prej 10,000 fjalësh mbi Lahutën e Malcis të Gjergj Fishtës, duke e lexuar veprën në dialektin verior të shqipes. Këtë punim e realizova vetëm me njohuritë e kufizuara që kisha në letërsinë shqipe.”
Ky angazhim për të sjellë kulturën shqiptare në arenën akademike ndërkombëtare ka gjetur pritje të ngrohtë:
“Në përvojën time, njerëzit në Cambridge më kanë pritur shumë mirë si shqiptare dhe kanë qenë shumë të interesuar për punimin tim.”
Mesazhi për të rinjtë shqiptarë
Elena ka një mesazh të qartë për të gjithë ata që ndihen të kufizuar nga rrethanat:
“Po të kisha mundësinë t’i ndihmoja të rinjtë shqiptarë, do t’i inkurajoja të lexojnë sa më shumë dhe të ruajnë një vetëbesim të fortë. Edhe unë kam pasur shumë pak vetëbesim, por kjo përvojë më ka treguar se mund të ndjek çdo pasion.”
Dhe mbi të gjitha, ajo thekson rëndësinë e kuriozitetit:
“Për të rinjtë që po e lexojnë këtë intervistë, mesazhi im është të jenë kureshtarë për botën që i rrethon. Kurioziteti është një nga cilësitë më të vlefshme që mund të ketë një njeri, sepse të çon larg. Pyeteni gjithmonë veten: ‘Pse janë gjërat kështu?’ Kërkoni gjëra të bukura dhe interesante, sepse kurioziteti është oksigjeni i mendjes. Nëse e ruani atë, gjithmonë do të vazhdoni të mësoni dhe do të gjeni më shumë kënaqësi në jetën tuaj.”
Lidhjet me Hasin dhe kontributi për të ardhmen
Edhe pas diplomimit, Elena mban fort lidhjen me rrënjët e saj:
“Ende kam lidhje të forta me Hasin dhe përpiqem ta vizitoj çdo verë, sepse kam familjen atje.”
Ajo beson se përvoja e fituar jashtë vendit mund të sjellë ndryshim, por thekson se ky proces kërkon përpjekje të përbashkët:
“Mendoj se përvoja ime e fituar jashtë vendit mund të kontribuojë në zhvillimin e vendlindjes, por ky proces duhet të fillojë së pari me edukimin dhe kulturën e të rinjve. Që Hasi të zhvillohet, duhet një përpjekje e përbashkët për ta përmirësuar jetën atje dhe për t’u dhënë njerëzve shpresë.”
Planet për të ardhmen: Ndërtimi i urave midis Shqipërisë dhe Anglisë
Elena nuk e sheh të ardhmen si një zgjedhje binare midis Shqipërisë dhe botës, por si një mundësi për të krijuar lidhje:
“Pas diplomimit dua t’ia përkushtoj veten ndërtimit të urave të bashkëpunimit mes Shqipërisë dhe Anglisë. Sipas mendimit tim, është shumë e rëndësishme që diaspora shqiptare ta forcojë këtë urë dhe të kontribuojë në zhvillimin e të dy vendeve.”
Historia e Elenës është dëshmi se talenti, kur kombinohet me punë, disiplinë dhe mbështetje familjare, mund të çojë në majat më të larta të arritjeve akademike dhe personale. Nga leximet e fëmijërisë në Hasi, deri te disertacioni mbi Fishtën në Kembrixh, rruga e saj tregon se kufijtë e vetëm që ekzistojnë janë ata që ne vendosim vetë.
Elena jo vetëm që po shkëlqen në arenën ndërkombëtare, por po ndërton ura që lidhin të shkuarën me të ardhmen, Hasin me botën, dhe Shqipërinë me mundësitë globale. Ajo është një shembull i gjallë se ëndrrat, kur ushqehen me pasion dhe këmbëngulje, bëhen realitet.
